Το πρόγραμμα “Building Bridges between Germany and Greece through Family Stories” (Απρίλιος – Δεκέμβριος 2024) είχε ως στόχο να φέρει κοντά φοιτητές και φοιτήτριες από την Γερμανία και την Ελλάδα μέσω της εξερεύνησης οικογενειακών ιστοριών από την Ελλάδα του 20ού αιώνα. Υπό την καθοδήγηση του Πανεπιστημίου Πατρών, της Centropa και του Πανεπιστημίου του Αμβούργου, οι συμμετέχοντες και οι συμμετέχουσες ερεύνησαν βιογραφίες από το αρχείο του Centropa και το πρόγραμμα «Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα» (MOG). Αυτή η συνεργασία οδήγησε στη δημιουργία μιας έκθεσης που έχει ως κύριο στόχο την οικοδόμηση γεφυρών μεταξύ διαφορετικών γενεών, την αύξηση της γνώσης για τις ελληνικές εβραϊκές κοινότητες και τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μέσα από την έρευνα και την παρουσίαση αυτών των βιογραφιών, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες είχαν την ευκαιρία να μάθουν για σημαντικά ιστορικά γεγονότα, να κατανοήσουν τις επιπτώσεις τους σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και να συνειδητοποιήσουν την αξία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης. Παράλληλα, κατανόησαν τις επιπτώσεις αυτών των γεγονότων τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, αντιλαμβανόμενοι την αξία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης. Πραγματοποιήθηκαν δύο εκπαιδευτικά ταξίδια με όλους τους φοιτητές, ένα στη Γερμανία (Αμβούργο) και ένα στην Ελλάδα (Πάτρα και Καλάβρυτα), στα οποία συμπεριλαμβάνονταν διαλέξεις, εργαστήρια, επισκέψεις σε χώρους μνήμης και ιστορικοί περίπατοι. Οι άνθρωποι που έζησαν την Κατοχή ή/και επέζησαν του Ολοκαυτώματος φέρουν μοναδικές εμπειρίες, οι οποίες παρέχουν πολύτιμες μαρτυρίες. Με στόχο την ανάδειξη των πιο ουσιαστικών αποσπασμάτων από τις συνεντεύξεις τους, η διαδικασία πραγματοποιήθηκε υπό την επιστημονική καθοδήγηση της επίκουρης καθηγήτριας Αλεξάνδρας Πατρικίου (ΤΕΠΕΚΕ, Πανεπιστήμιο Πατρών), του ερευνητή Christopher Steinbiss (Πανεπιστήμιο Αμβούργου) και του Fabian Rühle, διευθυντή της Centropa (Γερμανία).
Οι κεντρικές μορφές της έκθεσης περιλαμβάνουν την Ντενίς Ναχμίας, τον Μωρίς Λεών, την Άλκη Ζέη, τον Μάριο Μοδιάνο, τον Μωυσή Μπουρλά, την Ευγενία Αμπραβανέλ, τη Ρόζα Μπενβενίστε, τον Παναγιώτη Γεωργόπουλο, τη Γιώτα Κολιοπούλου-Κωνσταντοπούλου, τον Αλβέρτο Μπεράχα, τον Μωρίς Φλωρεντίν και τον Μανώλη Γλέζο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι προσωπικές ιστορίες αποτελούν μοναδικές ιστορικές πηγές. Η ανάδειξη της ατομικής μοίρας και εμπειρίας κάνει την ιστορία περισσότερο κατανοητή και άμεση: τα γεγονότα, οι ημερομηνίες και οι αριθμοί παύουν να είναι αφηρημένες έννοιες. Ωστόσο, οι ιστορίες που παρουσιάζονται στην έκθεση δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν –περιέχουν οικουμενικά νοήματα και αφορούν τόσο το παρόν όσο και το μέλλον μας. Δίνοντας φωνή σε αυτούς τους ανθρώπους και δημιουργώντας έναν χώρο όπου μπορούν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, ανοίγουμε το διάλογο για θέματα μνήμης, κατανόησης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Η συζήτηση γύρω από αυτά τα ζητήματα είναι απαραίτητη για την οικοδόμηση μίας κοινωνίας χωρίς προκαταλήψεις και μίσος. Η επαφή με τις ιστορίες τους, γεμάτες από πόνο, απώλεια και κακουχίες, μας συγκλονίζει, και την ίδια στιγμή συνειδητοποιούμε τη δύναμη και την ανθεκτικότητα των ανθρώπων αυτών. Το πείσμα τους να συνεχίσουν τη ζωή τους, να προστατεύσουν ό,τι ήταν σημαντικό για αυτούς και να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός καλύτερου μέλλοντος, αποτελεί έμπνευση για εμάς.
Το πρόγραμμα χρημτοδοτήθηκε από το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών, μέσω του Ελληνογερμανικού Ταμείου για το Μέλλον.
